Flatfoot 56

Nazwa: Flatfoot 56

Kraj pochodzenia: USA

Rok założenia: 2000

Status: Aktywny

Grając pozytywną odmianę hardcore’owego celtic punka, Flatfoot 56 pokazywało się Ameryce i reszcie świata przez ostatnie 19 lat. Założona w 2000 roku przez rodowitych mieszkańców Chicago grupa osiągnęła krajowy rozgłos dzięki dwóm płytowym wydanym przy pomocy wytwórni – „Knuckles Up” z 2006 oraz „Jungle of the Midwest Sea” z 2007 r. Te wydawnictwa, bazując na wczesniej budowanej lokalnej popularności, szybko pozwoliły wypłynąć grupie na szersze wody.

Choć każde z wypuszczonych nagrań zyskiwało zasłużony rozgłos, kwintet wspiął się na nowy poziom dopiero dzięki wydanemu w 2010 r. „Black Thorn”, zajmując 9 miejsce na liście Billboardu. Flatfoot 56 udowodniło, że można osiągnąć ogromy sukces będąc kojarzonym z raczej mało mainstreamowym gatunkiem. Sukces tym większy, że potwierdzony wykorzystaniem piosenek grupy w serialu „Sons of Anarchy” i grze komputerowej „Watchdogs”. Po sukcesie „Black Thorn” Flatfoot 56 ponownie udało się do studia, czego efektem był wydany w 2012 roku album „Toil”. To kolejna płyta, która ugruntowała pozycję zespołu jako formacji, z którą należy się liczyć.

Frontman Tobin Bawinkel (wokal, gitara) przewodzi Flatfoot 56 w ich obłąkańczym marszu. Wspierany przez brata Kyle’a Bawinkel (bas), Erica McMahona (dudy, gitara), Brandona Gooda (mandolina, gitara, wokal) i Conrada Allswortha (perkusja) nagrał nowy album w 2017 r. „Odd Boat” został wyprodukowany przez Matta Allisona w studiu Atlas w Chicago. „Zdecydowaliśmy, że skoro ostatnie sesje nagraniowe w tym miejscu wyszły tak dobrze, musimy to powtórzyć”, mówił Bawinkel. „Przyjaźnimy się z Mattem od lat i podziwiamy pracę, którą wykonuje razem ze swoimi inżynierami”.

Tłumaczenie opisu z oficjalnej strony zespołu

Członkowie:

  • Tobin Bawinkel – wokal, gitara
  • Kyle Bawinkel – bas, wokal
  • Conrad Allsworth – perkusja
  • Eric McMahon – dudy, gitara
  • Brandon Good – mandolina, gitara, wokal

Dyskografia

Albumy:

  • Rumble of 56 (2002)
  • Waves of War (2003)
  • Knuckles Up (2004)
  • Jungle of the Midwest Sea (2007)
  • Black Thorn (2010)
  • Toil (2012)
  • Odd Boat (2017)

EPki:

  • Flatfoot 56 (2001)
  • The Sounds Of Midway (2007)
  • I Believe It (2012)
  • The Vancouver Sessions (2018)

Splity:

  • Flatfoot 56/ 6’10 Split EP (2015)

Linki:

Czytaj więcej

Flogging Molly

Nazwa: Flogging Molly

Kraj pochodzenia: USA

Rok założenia: 1997

Status: Aktywny

Zanim założył Flogging Molly, urodzony w Dublinie Dave King był wokalistą heavymetalowego zespołu Fastway, który tworzył razem z gitarzystą Motörhead Eddiem Clarkem i basistą UFO Petem Way’em w połowie lat osiemdziesiątych. Później przewodził jeszcze hardrockowemu Katmandu. Następnie Dave zaczął pracować nad solowym albumem, który poróżnił go z wytwórnią w związku z chęcią użycia przez niego tradycyjnych irlandzkich instrumentów.

W 1993 r. King spotkał gitarzystę Teda Hutta, basistę Jeffa Petersa, perkusistę Paula Crowdera i skrzypaczkę Bridget Regan, z których złożył rockowy zespół z celtyckimi wpływami. Taką też muzykę zaczęli grać, przede wszystkim w położonym w Los Angeles pubie Molly Malone’s, gdzie występowali co tydzień. Wspólnie napisali takie piosenki jak „Black Friday Rule” czy „Selfish Man”, które stały się początkiem tworzenia własnego stylu. Ted i Jeff opuścili zespół, by związać się ze swoją wcześniejszą grupą Reacharound, a Dave i Bridget zaczęli szukać nowych muzyków.

Wciąż występowali w każdy poniedziałek w Molly Malone’s, co zaowocowało koncertowym albumem „Alive Behind the Green Door” wydanym w 1997 r. W wywiadzie dla magazynu Kerrang! King podał, że nazwa grupy pochodzi właśnie od wspomnianego baru, który od samego początku ich wspierał. „Występowaliśmy tam w każdy poniedziałek i czuliśmy, że zabiczujemy (ang. to flog) ich na śmierć tymi występami, więc nazwaliśmy się Flogging Molly”. Po jednym z udanych koncertów zespół podpisał umowę z wytwórnią SideOneDummy.

Flogging Molly, oprócz wspomnianego albumu koncertowego wydało sześć płyt studyjnych: „Swagger”, „Drunken Lullabies”, „Within a Mile of Home”, „Float”, „Speed of Darkness” i „Life Is Good”, a także nagranie akustycznego występu „Whiskey on a Sunday”, które osiągnęło platynę. Grali razem z Warped Tour i American Fléadh Festival, wspierali projekt Rock Against Bush. Do grudnia 2006 sprzedali ponad półtora miliona płyt.

W marcu 2007 r. światło dzienne ujrzała epka „Complete Control Sessions” wydana tylko na iTunes, która zawierała dwa nowe kawałki i akustyczne wersje już znanych kompozycji. Rok później pojawił się album „Float”, który Alternative Press nazwało „Jednym z najważniejszych albumów roku, a może i dekady”. Zespół uznaje tę płytę za niezmiernie istotną dla swojej kariery, bo jako pierwsza była nagrywana w Irlandii. „Float” dzięki żywiołowej reakcji fanów zajęło 4 miejsce na liście Billboardu. Tytułowy utwór oraz „Requiem for a Dying Song” stały się radiowymi hitami. Kolejnym wyrazem uznania było pokrycie w 2009 złotem albumu „Drunken Lullabies”.

Podczas trasy promującej album, Dave i Bridget wzięli ślub w stolicy Japonii. W marcu 2010 r. Flogging Molly wydało koncertowe DVD „Live at the Greek Theater” dokumentujące występ w Greek Theatre i zawierające niemal wszystkie hity grupy. Zespół wystąpił rok później na premierze nowego sezonu Austin City Limits. Pierwszy od sześciu lat album, po wydanym w 2011 r. „Speed of Darkness”, to nagrany w Irlandii „Life is Good”.

W dniach od 13 do 16 marca 2015 Flogging Molly było gospodarzem rejsu po Karaibach – Salty Dog Cruise, podczas którego zespół i zaproszeni goście dali po dwa koncerty. Trasa biegła od Miami aż do Nassau (stolicy Bahamów). Rok później rejs odbył się ponownie, a wśród zespołów pojawili się m.in. Rancid, Fishbone, Frank Turner, Street Dogs i The Tossers. W 2017 wycieczkowiec Norwegian Sky zamieniono na Enchantment of the Seas i nieznacznie zmodyfikowano trasę. Tym razem wystpili NOFX, DeVotchKa, Less Than Jake, The English Beat, The Skatalites, The Bouncing Souls, Dylan Walshe i wielu innych. Rejs z 2018 r. ponownie odbył się na Norwegian Sky, a zaproszonymi gośćmi byli m.in. The Offspring, Buzzcocks, The Vandals, Lagwagon i Mad Caddies.

Muzyka Flogging Molly jest inspirowana przez wielu artystów, do których z pewnością można zaliczyć The Dubliners, The Pogues, Horslips, Johnny’ego Casha, The Clash i Green Day. Album „Within a Mile of Home” został poświęcony w całości Joe’mu Strummerowi, frontmanowi grupy The Clash. Kompozycje grupy wahają sie od porywistego celtic punka w stylu „Salty Dog”, „Cruel Mistress”, „Seven Deadly Sins”, „What’s Left of the Flag”, „Drunken Lullabies”, i „Rebels of the Sacred Heart” po ponure klimaty „Far Away Boys”, „The Son Never Shines (On Closed Doors)”, „Life in a Tenement Square” lub „Float”. Teksty zazwyczaj dotykają takich tematów jak Irlandia i jej historia, alkoholizm, bieda, polityka, miłość i śmierć, zespół wielokrotnie nawiązywał do instytucji Kościoła Katolickiego. „What’s Left of the Flag” i „The Likes of You Again” to kompozycje napisane ku czci ojca Dave’a Kinga, który zmarł, gdy ten był jeszcze dzieckiem.

Tłumaczenie wpisu grupy w Wikipedii

Członkowie:

  • Dave King – wokal, gitara akustyczna, bodhrán
  • Bridget Regan – skrzypce, tin whistle, wokal
  • Dennis Casey – gitara, wokal
  • Matt Hensley – akordeon, koncertyna
  • Nathen Maxwell – bas, wokal
  • Spencer Swain – mandolina, banjo, gitara, wokal
  • Mike Alonso – instrumenty perkusyjne

Dyskografia

Albumy:

  • Swagger (2000)
  • Drunken Lullabies (2002)
  • Within a Mile of Home (2004)
  • Float (2008)
  • Speed of Darkness (2011)
  • Life Is Good (2017)

EPki:

  • Complete Control Sessions (2007)

Koncerty:

  • Alive Behind the Green Door (1997)
  • Whiskey on a Sunday (2006)
  • Live at the Greek Theatre (2010

Linki:

Czytaj więcej

Dropkick Murphys

Nazwa: Dropkick Murphys

Kraj pochodzenia: USA

Rok założenia: 1996

Status: Aktywny

Dropkick Murphys to amerykański zespół celticpunkowy założony w Quincy, Massachusetts, w 1996 r. Na początku grupa była związana z niezależną punkową wytwórnią Hellcat Records, w której wydała pięć albumów i zyskała lokalną sławę nieustannie koncertując oraz każdego roku celebrując Dzień Świętego Patryka w okolicach Bostonu. Opublikowany w 2004 r. singiel „Tessie” stał się ich pierwszym mainstreamowym hitem, śpiewanym chóralnie do dziś. Ostatnie wydawnictwo w Hellcat, pochodzący z 2005 r. „The Warrior’s Code”, zawiera piosenkę „I’m Shipping Up to Boston”, która została użyta w oskarowym hicie „Infiltracja” i póki co jest jedynym singlem grupy pokrytym platyną. Zespół znany jest z głośnych, energetycznych koncertów.

W 2007 r. grupa zaczęła wydawać muzykę pod szyldem własnego wydawnictwa Born & Bred, przy pomocy Alternative Distribution Alliance. Pochodzący z tego roku album „The Meanest of Times” zadebiutował na 20 miejscu listy Billboardu i zawierał znany singiel „The State of Massachusetts”. Wydana w 2011 r. płyta „Going Out in Style” okazała się jeszcze większym sukcesem debiutując na 6 miejscu, do tej pory najwyższym, jakie osiągnęło Dropkick Murphys. Ósmy longplay grupy, „Signed and Sealed in Blood”, ujrzał światło dzienne w 2013 r. i uplasował się na 9 miejscu listy Billboardu. Z niego pochodzi znany świąteczny przebój grupy – „The Season’s Upon Us”. Ostatnie w dorobku grupy „11 Short Stories of Pain & Glory” wydano w 2017 roku – album znalazł się na 8 pozycji zestawienia Billboardu.

Tłumaczenie wpisu grupy w Wikipedii

Członkowie:

  • Ken Casey – bas, wokal
  • Matt Kelly – perkusja, bodhran
  • Al Barr – wokal
  • James Lynch – gitara
  • Tim Brennan – akordeon, mandolina, bouzouki, klawisze, tin whistle, gitara
  • Jeff DaRosa – banjo, mandolina, bouzouki, gitara, klawisze, harmonijka, tin whistle

Dyskografia

Albumy:

  • Do or Die (1998)
  • The Gang’s All Here (1999)
  • Sing Loud, Sing Proud! (2001)
  • Blackout (2003)
  • The Warrior’s Code (2005)
  • The Meanest of Times (2007)
  • Going Out in Style (2011)
  • Signed and Sealed in Blood (2013)
  • 11 Short Stories of Pain & Glory (2017)

EPki:

  • Boys on the Docks (1997)
  • Tattoos And Scally Caps (1997)
  • Fire And Brimstone (1997)
  • Curse Of A Fallen Soul (1998)
  • Walk Away (2003)
  • Fields Of Athenry (2004)
  • Tessie (2004)
  • The State Of Massachusetts (2008)
  • Rose Tattoo: For Boston Charity EP (2013)

Koncerty:

  • Live on a Five (2000)
  • Live on St. Patrick’s Day (2002)
  • Which Side Are You On (2005) – nieoficjalne wydawnictwo
  • Live on Lansdowne, Boston MA (2010)
  • Live at Fenway (2011)

Splity:

  • Dropkick Murphys & The Ducky Boys Split (1996)
  • Anti-Heros Vs Dropkick Murphys Split (1997)
  • Dropkick Murphys & The Bruisers (1997)
  • Oxymoron + Dropkick Murphys – German Lager Vs. Irish Stout Split (1998)
  • Dropkick Murphys – Agnostic Front – Unity Split (2000)
  • Dropkick Murphys & The Business – Mob Mentality Split (2000)
  • Dropkick Murphys Vs H2O ‎- This Is The East Coast! …Not La! Split (2000)
  • Face To Face Vs Dropkick Murphys Split (2001)
  • The Vandals & Dropkick Murphys – One For The Ages! (2003)

Składanki:

  • The Early Years (1998)
  • The Singles Collection, Volume 1 (2000)
  • Singles Collection, Volume 2 (2005)

Linki:

Czytaj więcej