Flogging Molly

Nazwa: Flogging Molly

Kraj pochodzenia: USA

Rok założenia: 1997

Status: Aktywny

Zanim założył Flogging Molly, urodzony w Dublinie Dave King był wokalistą heavymetalowego zespołu Fastway, który tworzył razem z gitarzystą Motörhead Eddiem Clarkem i basistą UFO Petem Way’em w połowie lat osiemdziesiątych. Później przewodził jeszcze hardrockowemu Katmandu. Następnie Dave zaczął pracować nad solowym albumem, który poróżnił go z wytwórnią w związku z chęcią użycia przez niego tradycyjnych irlandzkich instrumentów.

W 1993 r. King spotkał gitarzystę Teda Hutta, basistę Jeffa Petersa, perkusistę Paula Crowdera i skrzypaczkę Bridget Regan, z których złożył rockowy zespół z celtyckimi wpływami. Taką też muzykę zaczęli grać, przede wszystkim w położonym w Los Angeles pubie Molly Malone’s, gdzie występowali co tydzień. Wspólnie napisali takie piosenki jak „Black Friday Rule” czy „Selfish Man”, które stały się początkiem tworzenia własnego stylu. Ted i Jeff opuścili zespół, by związać się ze swoją wcześniejszą grupą Reacharound, a Dave i Bridget zaczęli szukać nowych muzyków.

Wciąż występowali w każdy poniedziałek w Molly Malone’s, co zaowocowało koncertowym albumem „Alive Behind the Green Door” wydanym w 1997 r. W wywiadzie dla magazynu Kerrang! King podał, że nazwa grupy pochodzi właśnie od wspomnianego baru, który od samego początku ich wspierał. „Występowaliśmy tam w każdy poniedziałek i czuliśmy, że zabiczujemy (ang. to flog) ich na śmierć tymi występami, więc nazwaliśmy się Flogging Molly”. Po jednym z udanych koncertów zespół podpisał umowę z wytwórnią SideOneDummy.

Flogging Molly, oprócz wspomnianego albumu koncertowego wydało sześć płyt studyjnych: „Swagger”, „Drunken Lullabies”, „Within a Mile of Home”, „Float”, „Speed of Darkness” i „Life Is Good”, a także nagranie akustycznego występu „Whiskey on a Sunday”, które osiągnęło platynę. Grali razem z Warped Tour i American Fléadh Festival, wspierali projekt Rock Against Bush. Do grudnia 2006 sprzedali ponad półtora miliona płyt.

W marcu 2007 r. światło dzienne ujrzała epka „Complete Control Sessions” wydana tylko na iTunes, która zawierała dwa nowe kawałki i akustyczne wersje już znanych kompozycji. Rok później pojawił się album „Float”, który Alternative Press nazwało „Jednym z najważniejszych albumów roku, a może i dekady”. Zespół uznaje tę płytę za niezmiernie istotną dla swojej kariery, bo jako pierwsza była nagrywana w Irlandii. „Float” dzięki żywiołowej reakcji fanów zajęło 4 miejsce na liście Billboardu. Tytułowy utwór oraz „Requiem for a Dying Song” stały się radiowymi hitami. Kolejnym wyrazem uznania było pokrycie w 2009 złotem albumu „Drunken Lullabies”.

Podczas trasy promującej album, Dave i Bridget wzięli ślub w stolicy Japonii. W marcu 2010 r. Flogging Molly wydało koncertowe DVD „Live at the Greek Theater” dokumentujące występ w Greek Theatre i zawierające niemal wszystkie hity grupy. Zespół wystąpił rok później na premierze nowego sezonu Austin City Limits. Pierwszy od sześciu lat album, po wydanym w 2011 r. „Speed of Darkness”, to nagrany w Irlandii „Life is Good”.

W dniach od 13 do 16 marca 2015 Flogging Molly było gospodarzem rejsu po Karaibach – Salty Dog Cruise, podczas którego zespół i zaproszeni goście dali po dwa koncerty. Trasa biegła od Miami aż do Nassau (stolicy Bahamów). Rok później rejs odbył się ponownie, a wśród zespołów pojawili się m.in. Rancid, Fishbone, Frank Turner, Street Dogs i The Tossers. W 2017 wycieczkowiec Norwegian Sky zamieniono na Enchantment of the Seas i nieznacznie zmodyfikowano trasę. Tym razem wystpili NOFX, DeVotchKa, Less Than Jake, The English Beat, The Skatalites, The Bouncing Souls, Dylan Walshe i wielu innych. Rejs z 2018 r. ponownie odbył się na Norwegian Sky, a zaproszonymi gośćmi byli m.in. The Offspring, Buzzcocks, The Vandals, Lagwagon i Mad Caddies.

Muzyka Flogging Molly jest inspirowana przez wielu artystów, do których z pewnością można zaliczyć The Dubliners, The Pogues, Horslips, Johnny’ego Casha, The Clash i Green Day. Album „Within a Mile of Home” został poświęcony w całości Joe’mu Strummerowi, frontmanowi grupy The Clash. Kompozycje grupy wahają sie od porywistego celtic punka w stylu „Salty Dog”, „Cruel Mistress”, „Seven Deadly Sins”, „What’s Left of the Flag”, „Drunken Lullabies”, i „Rebels of the Sacred Heart” po ponure klimaty „Far Away Boys”, „The Son Never Shines (On Closed Doors)”, „Life in a Tenement Square” lub „Float”. Teksty zazwyczaj dotykają takich tematów jak Irlandia i jej historia, alkoholizm, bieda, polityka, miłość i śmierć, zespół wielokrotnie nawiązywał do instytucji Kościoła Katolickiego. „What’s Left of the Flag” i „The Likes of You Again” to kompozycje napisane ku czci ojca Dave’a Kinga, który zmarł, gdy ten był jeszcze dzieckiem.

Tłumaczenie wpisu grupy w Wikipedii

Członkowie:

  • Dave King – wokal, gitara akustyczna, bodhrán
  • Bridget Regan – skrzypce, tin whistle, wokal
  • Dennis Casey – gitara, wokal
  • Matt Hensley – akordeon, koncertyna
  • Nathen Maxwell – bas, wokal
  • Spencer Swain – mandolina, banjo, gitara, wokal
  • Mike Alonso – instrumenty perkusyjne

Dyskografia

Albumy:

  • Swagger (2000)
  • Drunken Lullabies (2002)
  • Within a Mile of Home (2004)
  • Float (2008)
  • Speed of Darkness (2011)
  • Life Is Good (2017)

EPki:

  • Complete Control Sessions (2007)

Koncerty:

  • Alive Behind the Green Door (1997)
  • Whiskey on a Sunday (2006)
  • Live at the Greek Theatre (2010

Linki:

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *